|
 |
Als zestienjarige droomde ik van ruimtevaart. Astronaut worden was mijn passie. De dag dat de Challenger ontplofte (28 januari 1986, kv) was de slechtste dag van mijn jeugd (lacht). Wat mij vooral motiveerde was dat het onderzoek dat je in de ruimte doet dikwijls ingezet wordt in een heel breed maatschappelijk domein. Zo vinden de nieuwe materialen die zijn uitgevonden voor ruimtewandelingen toepassingen in zwemkledij, speciale schoenen, isolatiematerialen, de medische wereld,…. Samen met een team onderzoekers verleg je grenzen.
De stap naar ingenieurswetenschappen was klein, ook al omdat mijn vader ingenieur is. Voldeed de studie aan mijn verwachtingen? Ja en nee. Ik liet me toen nogal sterk leiden door de prof die het vak gaf en minder door de inhoud van de vakken. Daardoor kwam ik in de elektronica terecht. Maar ik ben wel blij met mijn keuze, omdat het aansluit bij hetgeen me het meest interesseert.
Het heeft drie maanden geduurd vooraleer ik werk had. Het was niet gemakkelijk. Toen keek men nog eigenaardig naar een vrouwelijke ingenieur. Zeker op de arbeidsmarkt. Achteraf besef je dat bedrijven uittesten of je als vrouw ambitieus genoeg bent. Het is de werkgever die daar geen belang aan hechtte waar ik uiteindelijk ben begonnen.
Mijn eerste job was in de telecommunicatie, wat toch nauw aansluit bij ruimtevaart. Zeven jaar heb ik bij GTS gewerkt, een operator die glasvezelnetwerken uitbaat over heel Europa. Van nul hebben we een netwerk uitgebouwd van 20.000 km glasvezel over heel Europa, met hoge bandbreedte. Het was een echte backbone (stelsel van zeer snelle computerverbindingen waarlangs gegevensverkeer loopt, kv ) voor andere operatoren in Europa.
Na GTS ben ik vier jaar als consultant bij Altran gaan werken, omdat ik vond dat ik te gespecialiseerd bezig was. Telecommunicatie is zoveel meer dan glasvezels. Als consultant kon ik om de zes à acht maanden met een ander project beginnen en zo heb ik veel andere technologieën leren kennen. Je bent de draaischijf tussen alle actoren die ervoor zorgt dat het hele project op tijd opgeleverd wordt.
En nu is mijn functie nog meer generalistisch. Als kwaliteitsmanager bij Telenet leid ik een team van vier disciplines. We brengen businessprocessen in kaart, van leverancier tot klant, en bekijken dan hoe we de IT-systemen kunnen verbeteren via kleine veranderingen of grote projecten. Soms moeten we via six sigma een diepteanalyse maken om de oorzaken van procesdefecten te identificeren. De middelen zijn altijd beperkt, dus mijn toegevoegde waarde is om de prioriteiten te helpen zetten, zorgen dat de interne én de externe klanten tevreden zijn.
Carrière is iets waarvoor je kiest en ik heb die keuze toch al een eind geleden gemaakt. Ik wil iets realiseren én een vrouwelijk rolmodel zijn. Om jonge vrouwen te stimuleren technische studies aan te vatten, om ze niet te laten afhaken in het bedrijfsleven en om ervoor te zorgen dat vrouwen evengoed vertegenwoordigd zijn in de hoogste als in de laagste organen van een bedrijf. Ik weet hoeveel nood daaraan is.
Zo’n keuze vraagt een aantal offers. Ik delegeer veel in mijn huishouden, maar een goede balans is altijd moeilijk. Studies tonen aan dat veel vrouwen die 4/5de werken voor hun kinderen eigenlijk 80% van hun vrije dag aan het huishouden besteden. Ik werk wél fulltime en leg me erbij neer dat mijn huishouden niet altijd gedaan is zoals ik het zelf zou doen. Je kan niet in alles perfectionistisch zijn. De tijd die overblijft, probeer ik dan zinvol in te vullen met de kinderen en de echtgenoot, want die is er natuurlijk ook (lacht).
Ik ben zelf altijd vragende partij geweest om ervaringen uit te wisselen met andere vrouwelijke ingenieurs. Bij Vrouw en Ingenieur merkte ik dat veel vrouwen nood hebben aan zo’n netwerk. Wat we leren willen we ook doorgeven. Nu zijn we zelfs zo ver dat we niet alleen ’s avonds voordrachten en cursussen organiseren, maar ook langdurigere projecten trekken. Met de K.U.Leuven hebben we bv. een tweejarige project uitgewerkt dat onderzoekt waarom vrouwelijke ingenieurs zo snel afhaken of niet doorgroeien in organisaties. En we zijn begonnen met een scholierenproject waarbij we vooral meisjes willen motiveren.
Vrouwen zien netwerken soms als iets vies. Maar als je investeert in een netwerk dan komt er op een bepaald moment een return. Mannen hebben dat precies soms sneller door. Vrouwen, dikwijls al zwaarder belast door de combinatie thuis-werk, maken minder makkelijk tijd vrij om te netwerken. Maar het is zo belangrijk! Zowel voor het vinden van een nieuwe job als voor het beter laten draaien van je huidige job. Je moet je dagelijkse bezigheden even durven stopzetten en tijd voor jezelf nemen.
<<terug naar de andere getuigenissen
|
|
|
|